Roemenie-reis, zaterdag 21 januari.

Vanmorgen, na een lekker ontbijt, op pad gegaan met Br Duciuc en zijn dochter Ghiorjina die de vertaling voor ons zou doen. Om 9.00 uur vertrokken we. Weg van de normalen wegen, weg van de bewoonde wereld zijn we op plaatsen geweest waar het lijkt of de tijd heeft stilgestaan. We ontmoeten grote gezinnen, ook een gezin met 14 kinderen, die leven in een klein huis, en die het met elkaar toch gezellig hebben ondanks alle omstandigheden. Bij sommige gezinnen werden we getrakteerd op een spontaan lied waarbij met volle overgave, al dan niet zuiver maar wel erg hard en schel , werd meegezongen. Na een stukje uit de bijbel, eerst in het Nederlands, de aspirant ouderling moet hier ook wat van opsteken, en daarna in het Roemeens. Uitsluitend een gebed waarop iedereen aanwezig hard en voor zichzelf bidt. Fantastisch om hier tussen te mogen staan. Ieder gezin die wij bezoeken bedankt ons, en u moet dat vertalen in dat zij onze Heer en u bedanken, dat wij hen een bezoek hebben gebracht.

Na 5 gezinnen bezocht te hebben zijn we terug gereden naar Suceava en hebben daar wat gegeten. Hierna even gerust want binnen 2 uur zou de familie Hanuseac thuiskomen en dan moet er weer het nodige worden bijgesproken. Dit gebeurde inderdaad en het was meteen een soort van reünie. Na even kort te hebben bijgepraat vond vader Hanuseac het tijd om nog toch nog op pad te gaan. De man had er net een autorit van 5 uur er op zitten, maar dat deert hem niet. Na wat telefoontjes en na wat voedselpakketten in de auto te hebben gezet gingen we op pad. Het plan was om in 1^e instantie drie gezinnen te bezoeken,maar dit werden er al snel vier. Met moeder Hanuseac afgesproken dat we om 19.00 uur, Roemeense tijd, weer terug zouden zijn. We zouden dat niet gaan halen want je moet altijd een behoorlijk stuk rijden om deze gezinnen, die bijna altijd buiten de stad wonen, te bereiken.

Als er een uitspraak van de dag zou zijn dan zou deze uitspraak daar zeker voor in aanmerking komen, “ We zijn niet teleurgesteld in wat we niet hebben, of waarom we in deze omstandigheden moeten leven, maar we zijn dankbaar voor wat we wel hebben …”. De mensen die we hier ontmoeten moeten rond komen van een bedrag van € 100,00 per maand. Hier gaan diverse kosten vanaf zoals, belastingen, energiekosten, buskosten (de kinderen gaan naar een christelijke school en het is te ver om te lopen), hout voor de kachel/fornuis.  Al met al blijft er niet veel geld over om eten van te kopen. Deze mensen hadden zelf een koe en die geeft in ieder geval wat melk zo is dus ook wat te drinken. Er is weinig werk in Roemenie en zeker in deze periode van het jaar, dus het leven is hier zwaar. Bij een ander gezin hebben we gevraagd wat zij elke dag eten. Voor het ontbijt aardappels, voor de lunch aardappels en voor het diner aardappels. De afwisseling zit er in dat ze dit afwisselen met maïs en/of brood.

Na drie gezinnen bezocht te hebben besloten we om terug te gaan. Het was ondertussen 19.45 uur geworden en we moesten nog naar huis rijden. Omdat we mensen bezochten die we niet helemaal met de bus konden bereiken moesten we soms een paar honderd meter door de sneeuw sjouwen met zakken, omlaag en omhoog. Eén keer brachten ze ons per slee terug en op de foto zie je ons naar beneden roetsjen. Tot slot maakte de dominee nog een pirouette met de auto van Virgil op de besneeuwde weg toen hij een beetje te hard een bocht namen. Ondanks tegensturen maakte hij een slinger van 180 graden en kwam in de berm terecht. Behalve een elektrische fiets is ook een auto voor hem risicovol …Het was overigens een binnenweg en er was geen verder verkeer op. Thuis konden we opnieuw bij een heerlijke Roemeense soep weer op verhaal komen en de avond verliep met vele gesprekken over allerlei dingen we die het afgelopen jaar beleefd hadden. Nu is het bedtijd, want morgen om 9.00 uur begint de kerkdienst.

Welterusten,

Bas Koert