Roemenie-reis, maandag 23 januari.
Aardig opgeknapt van de paracetamol en wat extra slaap, zaten we om 9.00 uur aan het ontbijt. Carmen voelde zich nog steeds niet goed en besloot thuis te blijven, we zouden onderweg Ica- een huisgenoot op dit moment van de Hanuseacs- oppikken en zij zou ons vandaag helpen met de vertaling. Vandaag onze laatste dag om gezinnen te bezoeken. Om 10.00 uur weggereden richting Tudor Vladimirescu, nabij de grens met Moldavië, het is bijna 100 kilometer maar daar rij je ongeveer 2 uur over.
We hadden nog 5 voedselpakketten bij ons maar hebben in totaal 10 gezinnen bezocht. Sommige gezinnen zijn geholpen met alleen kleding. We hebben weer vele bijzondere mensen ontmoet en bij één gezin moesten we blijven eten. Een beetje angstig, omdat ik mij de vorige dag niet zo lekker voelde, werd er brood, een soort grote augurk en stukjes varkensvlees voor ons klaargemaakt. Het was van deze familie een dankgebaar aan ons. Voorzichtig proefde ik een klein stukje en ik moet toegeven, het smaakte echt goed. Hierna kwamen er nog zoetigheden op tafel die we niet mochten weigeren. Het vreemde was dat wij aan tafel zaten te eten en dat de familie, man, vrouw en 4 kinderen, er op de achtergrond bijstonden. Na afscheid te hebben genomen liep de vader nog even mee naar de auto om wat schoenen uit te zoeken. Na veel gespit kwam er een paar schoenen boven water die pasten. Deze man is bij ons in de auto gestapt om ons de weg te wijzen in dit dorp. Virgil was hier al een aantal malen geweest maar deze gezinnen waren nieuw voor hem. Na een familie te hebben bezocht waarvan de man grote problemen had met zijn rug, hij kon bijna niet lopen, kwamen we buiten een man tegen die wij een zwerver zouden noemen. De dominee haalde een jas uit de auto en hielp de man in zijn nieuwe jas. Na het afscheid zag ik nog net dat de man die even tevoren schoenen een paar schoenen had uitgezocht, deze op zijn beurt weer weggaf aan deze zwerver. Geweldig nobel om te zien! Bij een ander gezin ontmoetten we een vrouw die 8 kinderen had gehad en toen kanker had gekregen. Na hiervan genezen te zijn bracht zij nog 3 kinderen ter wereld. De dankbaarheid die van deze vrouw uitstraalde was indrukwekkend. Je kunt je natuurlijk afvragen waarom deze mensen zoveel kinderen willen ontvangen, maar de kerken zitten er in ieder geval elke zondag twee keer vol. Ook de kinderen maken actief deel uit van de diensten en zitten de dienst netjes uit. Tijdens het bezoeken van de diverse gezinnen kwamen we langs de plaatselijke kerk. We moesten even naar binnen en onze herder betrad de kansel en sprak de gemeente toe. Het leek een beetje op Pernis want de meeste banken waren leeg, alleen de familie Hanuseac, Ica, onze contactpersoon ter plaatse en ondergetekende waren zijn toehoorders. Met de mensen daar is afgesproken dat tijdens het bezoek van de dominee in 2013 aan Roemenie hij in de avonddienst zal voorgaan, waarbij er dan ongeveer 300 mensen in de kerk aanwezig zullen zijn. Zo is de eerste dienst voor 2013 alweer vastgesteld. Het laatste gezin werd bezocht en ondertussen werd het al aardig donker. Hier hebben we ongeveer 10 zakken kleding achtergelaten en de mensen meegegeven dat als er kleding niet past deze dan door te geven aan kennissen en/of buren zodat alle kleding wordt benut. Hierna de terugreis ingezet en na 2 uur waren we weer thuis. Eerst een kopje koffie en daarna met elkaar gegeten en de afgelopen dag doorgesproken. Virgil zei dat het prima was en dat vonden wij ook. Wat een energie heeft deze man trouwens, hij kan echt geen 5 minuten stil zitten en loopt alsmaar van alles en nog wat te regelen voor de kerk of de mensen die het slecht hebben. Op de één of andere manier heeft hij een goed netwerk en kan hij de vinger op de zere plek leggen. (weet echt waar de nood het hoogst is) Zo hebben we onze werkzaamheden afgerond en was de bus vanmiddag helemaal leeg. In de garage bij Virgil liggen nog zo’n 40 zakken die hij later bij gezinnen gaat bezorgen. Vanavond nog even wat napraten en overleggen hoe laat we zullen vertrekken. Morgen zijn we onderweg, we zullen koers zetten naar Hongarije waar we bij een goede studie- vriend van de dominee zullen overnachten, ongetwijfeld diverse gezinnen bespreken want er komen heel wat indrukken op je af tijdens zo’n week. Vooral het feit dat de situatie zo uitzichtloos is en er zo weinig werk is. Hoe ziet de toekomst er uit voor deze mensen? Zeker in deze tijd van het jaar. We bidden dat deze gezinnen de kracht en het geloof kunnen vasthouden in deze moeilijke tijden.
Met vriendelijke groet,
Bas Koert
