Roemenie-reis 2012 donderdag 19 januari.

Gisteravond in Fagaras nog een Roma-wijk bezocht, waar we een vriendelijk gezin aantroffen. De wijk lag buiten de eigenlijke stad, in de buurt van een fabriek. Kortom een ghetto! De buren waren net op bezoek, een jongen en een meisje, die graag meer wilden weten van het geloof. De vrouw was op een bijzondere wijze gedreven in deze wijk het evangelie te brengen. Om bij hen te komen moest je tussen meterslange schuttingen doorgaan en zo waren alle huizen in die wijk van elkaar gescheiden. Volgens onze contactpersoon waren er veel gewelddadige conflicten in deze wijk, maar dit gezin was daarin een verademing.

Daarna keerden we terug naar het huis van Marcel, inmiddels aan het werk, pakten onze spullen in, namen afscheid en begaven ons naar Codlea. Tegen 23.00 waren we daar. Merkwaardig, ofschoon hemelsbreed maar 50 km. verschil, lag er hier veel meer sneeuw en vroor het ’s nachts maar liefst 13 graden. We slapen in huize “Canaan”, dat gerund wordt door een vrouw uit Beesd die zich inzet voor een beter Roemenië. Hier vangt zij bejaarden op, nodigt groepen jongeren uit en wil voor reizigers als wij een herberg zijn. Het huis is groot en telt veel verschillende vertrekken, waar allerhande activiteiten in kunnen plaatsvinden. Ze vertelde dat ze nooit in Roemenië had willen werken, maar er ‘op de één of andere wijze’ ingerold was. Inmiddels heeft ze hier ook een man ontmoet en gaat ze in april trouwen.

Tegen half één gingen we naar bed en sliepen uit tot 7.45. Br.Scurtu kwam om negen uur, zodat we nog tijd hadden om te douchen en te ontbijten. Alles was aanwezig in de keuken, zowel qua apparatuur als qua voedsel. Omdat de bus afgeladen vol zat, moesten we zo’n 40 zakken uitladen om de 25 voedselpakketten in te laden die we naar Araci zouden gaan brengen. Uiteindelijk hebben we een twintigtal zakken achtergelaten die Br.Scurtu later naar een aantal gezinnen gaat brengen. In Araci hebben we gepoogd die gezinnen te bezoeken, maar gaandeweg groepten steeds meer mensen uit deze wijk rond de bus en werden gaandeweg ook opdringeriger. Op een gegeven moment, toen we het sponsorkind van Bas en Ineke bezochten en een klein half uurtje weg waren, hebben ze met een koevoet geprobeerd de achterdeur open te wrikken. Dat lukte niet, maar vanaf dat moment hebben we de plaatselijke pastor die ons begeleidde als bodyguard ingezet om de achterdeur te bewaken ( deze pastor had ook een dergelijke uitstraling, dat kun je van die in Pernis niet zeggen). Maar op een gegeven moment lukte ook dat niet meer en eisten steeds meer mensen ook kleding en een voedselpakket op. Br.Scurtu besloot een aantal zakken aan de mensen te geven, maar ze drongen toen zo op, dat ik vreesde dat de achterdeur uit z’n voegen zou worden gerukt. Dus besloten Bas en ik, plus de pastor die achter in de bus zat weg te rijden en Br.Scurtu achter te laten. Dat gebeurde en we reden weg met achterlating van Scurtu die met een hele groep mensen in de verte achter ons aanliep.

Op de hoofdweg gekomen hebben we gewacht tot hij eraan kwam, hem toen snel in de bus genomen, de pastor eruit geknikkerd en terwijl sommige jongens tegen de bus aanschopten zijn we zo snel als het maar kon weggereden en zei Scurtu dat we nooit meer met een bus met een vreemd kenteken dit dorp zouden aandoen. Zo kan het ook gaan in Roemenië. Gelukkig voor Bas hebben we zijn sponsorkind en de familie met een aantal zelfgemaakte pakketten nog blij kunnen maken.

In Codlea hebben we tenslotte nog een aantal families bezocht, waaronder een tweetal die in een berucht blok ( blok 14, zo’n aanduiding heeft iets van een concentratiekamp!) woonden, waar vele ruiten stuk waren en een publieke wc was die zo vies was en ook zo koud dat dit met geen pen te beschrijven is. In dit blok bezochten we een ex-crimineel die nu gelovig geworden was en zijn hele kamermuur waar hij met z’n gezin woonden beschreven had met Bijbelteksten en bijbelse tekeningen.   

Na een korte middagpauze zijn we bij Br. Scurtu en zijn vrouw gaan eten. Een heerlijke Hollandse prak stond voor ons klaar en het smaakte prima. Na nog wat zoetigheid en de gebruikelijke kop koffie, hebben we afscheid van hen genomen en zijn via een klein park hier in de buurt terug gelopen naar ons logeeradres.
Morgenochtend voor dat we vertrekken naar Suceava maken we nog een klein wandeling door de omgeving. Hierna zullen we de bus weer starten en hopen we binnen een uur of 6 op onze volgende  bestemming te zijn.

Een hartelijke groet uit Codlea, na een enerverende ontmoeting met de Roma’s, maar zoals jullie weten staat op dit moment heel Roemenië op z’n kop vanwege protesten tegen de regering. Daar kon deze kleine opstand ook nog wel bij…

 

 

 

Ds.Lavooij