Vandaag zijn we richting de republiek Moldavië grens gegaan en zouden een aantal gezinnen gaan bezoeken uiteindelijk zijn we niet verder gekomen 2  gezinnen. Op een afgesproken plaats stond een vader te wachten met zijn zoon. De vader heeft pakket levensmiddelen gekregen en aantal schoenen uigezocht en een zak met kleding meegenomen. Nadien zijn we richting Moldavië grens gegaan, de wegen werden steeds minder berijdbaar, daar er een dikke laag modder op de weg lag, en de zeer slecht onderhouden wegen moesten we goed op letten om niet in de vele putten te rijden, daardoor  kwamen maar langzaam verder. 

Aangekomen bij de rivier de ......... die ligt tussen Roemenen en Moldavië, hebben we een korte stop gemaakt om wat foto's te maken zijn we weer verder gegaan. Na totaal 4 uur gereden te hebben konden we pas ons eerste bezoek afleggen. Dit gezin bestond 12 kinderen. De vrouw was alleen thuis met een aantal kinderen en vertelde ons dat ze op jonge leeftijd haar man was verloren waarbij ze 7 kinderen had gekregen, en was hertrouwd met een weduwnaar deze had 3 kinderen en samen hadden ze nog 2 kinderen erbij gekregen. 

Als je een paar bezoeken hebt afgelegd krijg je al een inzicht wat je zult aantreffen. Bij een berg schoenen voor de deur weet je dat het rommelig gezin kan zijn. Maar gelukkig hebben we dat maar weinig gezien. Bij dit gezin was het perfect geregeld, de vrouw was van ons bezoek op de hoogte, en had haar best gedaan. Bij het binnen treden van het huis zag je dat het wel eens een groot gezien kon zijn een muur vol jassen met daaronder denk ik een kapstok, en rij schoenen van p/m drie meter, de vloer was door een ringetje te halen. Toen we weg gingen was er niet veel veranderd aan de jassen en schoenen. Maar ja de vloer he, wij weten hoe we het moeten doen gewoon de schoenen aanhouden en doorlopen, laten we de modder maar de schuld geven.

Het volgende gezin stond tegenover een hele mooie nieuwe kerk, blijk dat we bij de voorganger van deze kerk waren. Aangezien het al vrijlaat in middag was gevorderd en we nog vier uur terug moesten rijden hebben in overleg met de voorganger, besloten om alle levensmiddelen, schoenen en kleding bij hem achter te laten. De voorganger zou dan zorgen dat alles op de juiste gezinnen zou komen.

We hebben uit Nederland een tas van Ikea meegenomen waarin  die we steeds aanvulden met schoenen en een mand vol schoenen, deze mand was van de fam. Hanuseacs. De schoenen hadden we al mee naar binnen genomen, bij lossen van de wagen werden we uitstekend geholpen door de kinderen van de voorganger, toen de wagen leeg was hadden de kinderen alles netje binnen gebracht links van de voordeur in de gang de levensmiddelen en recht van de voordeur een grote berg met zaken met kleding. Daarachter zag ik nog een aantal deuren, in denk dat nog heel wat te ruimen was.

Na dit gedaan te hebben zoek de Dominee een vers op uit de bijbel wat dan in twee talen gelezen wordt eerst door de dominee en in dit geval door voorganger. Dan wordt er gebeden ieder zegt zijn eigen gebed hardop, na het gebed begint Hanuseacs (die ons de afgelopen dagen uitstekend heeft begeleid en waar we heel goed worden verzorgd) hardop te zingen met een psalm en ieder zingt dan mee. De Dominee geeft het gezin een gift, wat handen schudden en wij gaan weer verder, toch ging het feitelijk niet zo dhr. Hanuseacs vergat zijn mand draaide deze om gooide de schoenen op het bed  zo ging het.

In dit geval zijn we nog even in de kerk gaan kijken, deze was gebouwd voor 70% door de eigen gemeten leden, hier lopen toch heel goede vakmensen rond. Onderweg over de modder wegen hoorde de Dominee dat hij morgen zondag nog twee preken moet doen van dhr. Hanuseacs alles was geregeld iedereen weet het behalve de Dominee. Vandaar dat ik dit stukje schrijft de dominee is zijn preken aan het  voorbereiden, (was hij ligt al meer dan een uur op bed) het is nu inmiddels zondag 1 uur ik denk dat ik ook maar naar bed gaat.

Ik schijf misschien wel wat laconiek in dit stukje hierboven, maar zo is het in werkelijkheid niet wat ik de afgelopen dagen gezien hebt, heeft heel veel indruk op mij gemaakt, vooral het gezin met de zeven geestelijke en  lichamelijk gehandicapte volwassen kinderen, waarvan de moeder zichzelf met behulp van stoelleuning over end moest helpen, het gezin met de alleen staande moeder met haar kinderen, een ander gezin wat het huis uitmoet omdat ze de huur niet kunnen betalen, ook de gezinnen waar hulp ook hart nodig is, maar aan de gezichten kan je zien dat ze toch gelukkig zijn. De mevrouw die we tegen kwamen in het plaatje Codlea die ons Nederlands hoorde praten en vroeg wat we kwamen doen in Codlea en wij vertelde haar ons verhaal. Wij vroegen haar wat zij hier deed, ze vertelde ons dat ze uit Alfhen a/d  Rijn vandaan kwam dat ze door God geroepen was om hier te komen werken met probleem kinderen. Het gezin waar de familie Bas Koert  een sponsorkind hebben dat leeft in ruimte van 6 bij 6 meter. De Fam. Hanuseacs en de Fam. Br.Scurtu die maandelijks km rijden om bij de gezinnen van de sponsorkinderen hun maandelijkse toelage te brengen. Ben blij dat de dominee mij heeft gevraagd  om  hem mee te gaan naar Roemenien, en dat dit heb mogen ervaren. 

Arie