Na opnieuw een uitstekende nacht begaven we ons na het ontbijt naar de schuur om zo'n 30 zakken kleding in te zamelen, plus de door Virgil verzamelde voedselpakketten. Deze dag zullen we in het district Botosani doorbrengen en daar een aantal dorpen bezoeken. Dit district grenst aan het land Moldavië.  Dat betekent zo'n 150 km. rijden! De dorpen liggen midden in no-whereland! Het waait en er valt sneeuw, maar de wegen zijn in en rond Suceava goed berijdbaar. Ieder jaar rijden er weer meer auto's en breidt de stad zich verder uit. Het aantal warenhuizen (van Amerikaanse omvang) groeit als kool.

De gezinnen die we bezoeken zullen groot zijn, er zit er zelfs één bij van 17 kinders (de jongste, een baby nog heet, Sarah). Dit gezin viel ons op als een hechte familie, waarin allen hun best deden de boerderij die ze hadden, goed te onderhouden. We zagen kippen, varkens, koeien en een paard (en ook nog een hok vol konijnen). Een vrolijk gezin!

Wat er voor ons uitsprong was een gezin dat we "per toeval" bezochten. Er liep namelijk een man op de weg tegen de wind in en ik stelde Virgil voor hem mee te nemen. We raakten met hem aan de praat: hij had al zo'n 10 km. gelopen en ware het niet dat wij hem niet hadden meegenomen, hij had er nog eens drie moeten gaan. Toen wij hem uitzetten, wist Virgil niet meer precies waar we naartoe moesten en vroeg hij aan een jonge man die hij zag lopen de weg. Terwijl ik van de 'lifter' afscheid nam, vroeg de jonge man die Virgil de weg wees ook  bij hem langs te komen, want hij en zijn gezin hadden grote problemen. Nadat we de andere gezinnen die we op de lijst stonden bezocht hadden gingen we naar dit gezin. Het was inmiddels kwart voor vijf. De moeder die broodmager was kon nauwelijks op haar benen staan en de 9 kinderen uit dit gezin hadden die dag nog niets gegeten, alleen maar een beetje melk gedronken. Water moesten ze in het dorp uit een put halen, want thuis hadden zij geen voorziening daarvoor. De man, zo vertelde de vrouw, was te zwak van gezondheid om te werken (hij zag er ook erg fragiel uit), zodat ze alleen een beetje kinderbijslag voor de kinderen kregen (10 euro per maand voor elk schoolgaand kind). Brood was er niet in huis en 's avonds zouden ze waarschijnlijk wat mamalica eten (maisvoer). Het was hartverscheurend om te zien hoe ze een stukje worst en een stukje mandarijn dat Virgil voor hen klaarmaakte gretig opaten. De vrouw vertelde dat ze 's morgens gebeden had en een ingeving had gekregen dat er vandaag hulp zou komen.  'Bij geval' kwam dat dus. Virgil zal met dit gezin verder contact opnemen en nader onderzoeken wat hij voor ze kan doen (misschien kinderen op een sponsorlijst zetten).

Daarna bezochten we nog één gezin en wilde Virgil naar huis, want we moesten nog een heuvel over en hij vermoedde dat door de opgewaaide sneeuw dit over een paar uur niet meer zou lukken. Terecht, want we konden ons er nog net met een flinke snelheid doorheen wurmen. Gelukkig kent hij de situatie door en door en weet hij in alle omstandigheden adequaat te handelen. Terwijl hij het spoor trok reed Bas erachter aan en na een kwartiertje  rijden waren we de heuvel over en duurde het vervolgens nog bijna twee uren voordat we thuis waren en Elena ons opwachtte met een heerlijke 'sarmale', gevolgd door een kop koffie die door het geschenk van Edwin Westendorp weer ruim voorradig is.

Het was een boeiende dag, waarin we veel surprise-eieren hebben uitgedeeld en vele mensen hebben ontmoet. Morgen gaan we de andere kant op!

Met een hartelijke groet,

Ds. Lavooij
Bas Koert