De kinderen van de Familie Mihai waren erg blij met de voetbaluitrusting, die Dhr. Vugt van Karwei ons had meegegeven en gezien de grootte van dit gezin behoeven zij alleen nog maar een tegenstander uit te zoeken, daar hun elftal al compleet is... Opgetogen kleedden zij zich om en rondom het huis werden de eerste speelronden georganiseerd...

Om een uur of negen, na uitvoerig afscheid genomen te hebben van Petre en Anna Mihai, met de 'belofte' elkaar nog eens weer te ontmoeten,  vertrokken we naar Suceava, een afstand van ongeveer 400 km. Waar het donderdag schitterend weer was geweest, zonnig en ongeveer 12 graden, werd het nu in snel tempo kouder en na een uur rijden viel de eerste sneeuw. Voor mij was het eerste gedeelte, van Sibiu over Codlea naar Brasov, een tocht die ik ooit in 1993 al eens gemaakt had toen ik de eerste keer naar Roemenië ging en met name in Codlea herkende ik veel gebouwen en straten waar we toentertijd waren geweest en doorheen hadden gewandeld. Die herinnering maakte ook duidelijk dat er veel veranderd is in dit land. Waar toen in Codlea nog veel paard en wagen reden, was het nu vol met 'onze' vervoersmiddelen.

Na Brasov nam de sneeuwval toe en toen we een pas moesten nemen van 866 meter werd ook het wegdek wit. Er wordt goed gestrooid (zie film) met mannen die op vrachtwagens staan en telkens zowel naar de ene als naar den andere kant een schep zand gooien vermengd met zout, maar nu was dit niet meer bij te benen voor deze door de kou geharde jongens! Gelukkig werd het over de pas beter, maar we moesten voorzichtig blijven (dat waren we al natuurlijk!) en onze snelheid aanpassen. Uiteindelijk reden we tegen half acht Suceava binnen en dacht ik onmiddellijk door te kunnen rijden naar de fam. Hanuseac. Maar de veranderingen die deze stad alleen al het afgelopen jaar heeft ondergaan zijn zo groot dat ik in hun eigen wijk (Scheia) de weg naar hun huis niet meer wist te vinden. Dat noopte me het iemand te vragen die sneeuw aan het ruimen was in zijn tuin en dat werd me door de daar waakzame hond niet in dank afgenomen. Ofschoon ik buiten het hek stond en daar mijn vraag stelde wist hij zijn grote bek dwars door de spijlen te steken en me in m'n rechterbovenarm te bijten. Het beest was wat je noemt door dolle heen... De eigenaar van deze hellehond (die ik maar Cerberus zal noemen, zie uw Griekse mythologie) was wel zo vriendelijk ons de juiste weg te wijzen, zodat we vijf minuten later Carmen tegenkwamen die ons al tegemoet liep, maar een bezoek aan het ziekenhuis voor een tetanusinjectie kon toch niet uitblijven (de gruwelijke opnamen van deze gebeurtenis, door Edwin op film vastgelegd, behoren nu al tot één van de dramatische hoogtepunten van zijn artistiek product).

Het weerzien met de Familie Hanuseac was weer echt hartelijk en met behulp van allerlei life care zalfjes wordt m'n bovenarm telkens ingesmeerd! Na bijgepraat te hebben gingen we over twaalven naar bed.