Vannacht een beetje bij geslapen, zodat we vanmorgen goed uitgerust wakker werden om met frisse moed een nieuwe dag in te gaan. De bedoeling was dat we een bezoek zouden brengen aan een aantal families die in de buurt van Rimnia Valcea wonen (zie de kaart). Maar voordat we ons op weg begaven, vond Edwin naast ons huis een vriendelijke computerfreak die een internetwinkeltje had en hem heeft geholpen om ons verslag op de site te krijgen, omdat hier thuis hij daarin niet was geslaagd. De families die we bezoeken hebben nogal eens doden te betreuren tengevolge van auto-ongelukken. Zo kwamen we vanmorgen bij een zigeunergezin waar twee ooms nog maar kort geleden waren verongelukt. De familie was in de rouw, hun pastor was erbij toen wij kwamen en ondanks (of moet je zeggen dankzij) hun verdriet zongen ze onder begeleiding van een elektronische piano een paar prachtige liederen. We hadden het zo met hen te doen dat we alle spullen die we 's ochtends hadden ingeladen (zo'n 30 zakken met kleding) bij hen achtergelaten hebben, alsook wat we nog aan voedselpakketten in de bus hadden liggen. Ze waren er blij mee en bedankten ons uitbundig, alhoewel het maar een schrale troost is bij zoveel verdriet.

Daarnaast hebben we een gezin bezocht, waarvan de man al twaalf jaren met zware longproblemen te kampen heeft, die het gevolg waren van een paard dat hem een klap gegeven had. Zijn vrouw klaagde soms dat zij voor alles moest opdraaien in het gezin, terwijl ook zij pijn had in haar arm. Dat maakte haar man weer verdrietig en gaf hem het gevoel nutteloos te zijn. Ik begreep dat hij ook al eens een poging gedaan had een einde aan zijn leven te maken. We hebben hem, zijn vrouw en vier kinderen gepoogd te bemoedigen, voor en met ze te bidden en een paar verzen mee te geven (de slotwoorden van ps. 27). En behalve dat hebben we hen ook een flinke gift gegeven, plus nog een voedselpakket dat speciaal voor hen gereserveerd was (omdat zij tot de veertien families behoren).

Tot slot gingen we nog naar een gezin dat aan een drukke snelweg woonde en waar we door de pastor op gewezen waren dat ook zij wel hulp nodig hadden. Opnieuw dus een verrassingsbezoek.

De rest van de middag (vanaf half vier) waren we vrij, reden voor mij om even een dutje te doen, reden voor Edwin om een wandeling te maken met één van de kinderen. Inmiddels was het half vijf en moest de bus weer gevuld worden met de zakken kleding die we mee zullen nemen naar Suceava, waar we morgen naartoe gaan. Het bleken er nog meer dan 100 te zijn, waarvan overigens vele etiquetten gesneuveld of verdwenen zijn (volgend jaar moeten we maar gekleurde zakken nemen voor mannen, vrouwen en kinderen; dat is beter!).

Nadien gegeten en 's avonds was er een huisdienst. Behalve de familie Mihai waren er geen gemeenteleden komen opdagen, een beetje vergelijkbaar met een zondagavonddienst in Pernis.

Dat verhinderde Petre niet deze dienst twee uren aan te houden met zingen, bidden en mij een preek laten houden (ik in het Duits dat hij vertaalde in het Roemeens). Het was een ontspannen en goed moment, waarbij goed geluisterd werd naar wat gezegd werd. Bij de koffie daarna herinnerde ik me dat we nog een recente foto moesten maken van een jongen die mogelijk gesponsord zal worden en waarvoor een foto een vereiste is. Dat betekende dat we weer  naar het dorp zouden moeten afreizen, waar we gisteren waren geweest en waar Edwin zo liefdevol bejegend was door enkele dames. Wellicht was dat de reden dat hij mij stimuleerde alsnog die foto te gaan maken, ook al was het al half negen... Ditmaal niet met de bus maar met de Dacia van Petre. Het werd een ware dodenrit, waarin hij reed als een dare-devil, waardoor hij ervoor zorgde dat de bidstond in de auto door Edwin en mij werd gecontinueerd! Gelukkig kwamen we veilig aan, maakten de foto van de jongen (Eli heette hij) en gingen vervolgens naar de pastor met z'n mooie dochters. Met deze familie hebben we heerlijk gezongen, zelfs in canon en wel het lied "Ubi caritas et amor, Deus ibi est", een prachtig lied van Taize dat ik ze geleerd heb en dat we met z'n tienen onder gitaarbegeleiding van Petre hebben geoefend. Na enige tijd werd de a.s. verloofde van Edwin bij hem gezet en onder veel geginnegap werd er een 2^e koppelingspoging ondernomen. Wie weet komt er nog een Roemenië-reis, alleen dan gaat hij in z'n eentje op pad...

Hoe ook, het was een heerlijke avond en ik heb genoten van de eendracht en saamhorigheid die er was tussen de ouders en de kinderen die  samen zongen. De zieke schoondochter was inmiddels weer uit het ziekenhuis en leek weer aardig op streek. Tevreden en dankbaar stapten Petre en ik weer in de auto, moesten even wachten op Edwin... en daarna reden we gelukkig ietsjes rustiger huiswaarts.